Normalnie nie wstaję o wschodzie słońca. Żałuję.

Zdjęcia z któregoś z ostatnich dni w Glasgow, z okien mojego obleśnego pokoju. Dziś już wszystko spakowane, podłoga zamieciona. Jutro wyrzucić śmieci, zjeść resztki jedzenia i dalej przygodo!

Lubię ten stan, to uczucie, trochę podobne do tego, co się je ma o świcie. Uczucie nowego. Stan niewiadomy.

Nawet kiedy już jest za ciemno by cokolwiek myśleć i czuć, nawet gdy jestem już za stary, żeby się przejmować albo zbyt zmęczony, żeby pisać nadal są rzeczy takie, które potrafią mnie zachwycić.

Kawałek w klipie jest Kasi Nosowskiej, sprzed dobrych jedenastu lat. Ktoś pamięta jeszcze jej lata dziewięćdziesiąte? Milenę, Puk Puk? Warto wygrzebać te akurat płyty spod stery nowych, złotych, platynowych nieważne jak świetnych czy dojrzałych. Ponieważ czuć w nich świeżość i niewinność czasów sprzed MTV i Radia Eska.

Posłuchajcie, może was zauroczy.

W końcu „potrawa”, która zdetronizowała osławiony duet masła orzechowego (funt za słoik) i kremu podobnoczekoladowego! Nareszcie mogę z pełną odpowiedzialnością stwierdzić – tak, tak poszukiwanie idealnego wypełniacza tostów z bułkowatego, brytyjskiego niby-chleba dobiegło kresu.

Wiktorze, słyszę pytacie, ale czy fakt ten może mieć istotny wpływ na życie, zwykłego, statystycznego obywatela Uni Europejskiej?

Owszem, odpowiadam, o ile starczy nam odwagi i wiary by ugotować cztery jajka na twardo, kupić dwieście gramów sera topionego, wycisnąć pół główki czosnku i podziugać wszystko dokładnie widelcem (doprawiając do smaku solą ziemi, pieprzem i łyżką majonezu)!

Dodać tylko należy, że ten wyrafinowany przepis nie jest w żadnym wypadku mojego autorstwa.

Znalazłem powyższą godzinę. O tej porze mój mózg robi klik i wchodzi w sleep mode. Co nie znaczy, jak widać, że grzecznie leżę w łóżku i śpię. Jestem raczej w stanie liminalny, jak powiedzieliby przemądrzali ludzie albo, inaczej, eksploruję przyjemną przestrzeń graniczną między totalną, stresową przytomnością dnia roboczego a senną utratą świadomości. Druga trzydzieści rano to dobra godzina dla kogoś o tak niezdrowym stylu życia jak ja.
Pojawiają się pomysły, wizje, ekscytacje. Oczywiście nie ma już o tej porze mowy o jakimkolwiek pisaniu, szkicowaniu, planowaniu. Jest tylko niecierpliwe, podniecone czekanie aż wyczerpią się baterie.

Byłem kiedyś młody i spektrum rzeczy, które odczuwałem zaczynała się i kończyła na szarościach. Wiele się nie zmienia. Nadal jestem młody i nadal czasami wyobrażam sobie swoją twarz, za mokrą szybą samochodu, w filmie o zwolnionym tempie. Samochód jedzie przez nigdzie a w środku ja.

Piosenka powyższa to symbol pewnego dziwnego czasu, który nazywa się moim życiem. Kończy sie pięknie, wyraźnie. Zanurz się w Miłości, śpiewa Thom Yorke. U mnie nie jest tak wyraźnie. Bo lubię chwytać się rzeczy rozmytych, oplatać się smugami snów, wdychać emocjonalny dym głęboko do płuc.

Dlatego o Radioheadzie tu już ostatni raz (chyba, że nagrają coś nowego, ale naprawdę nowego). I, mam nadzieję, ostatni raz z taką czułością o samym sobie.

Spalić wszystkie rzeczy. Słuchać w kółko OK Computer. Fotografować. It’s gonna be a glorious day.
Odgrzewam stare seriale a one odgrzewają stare emocje.

Widzicie, bo miałem zacząć od tego, że nie snobuję się na sztukę. Wcale. Ale to nie prawda. Jestem z tych, co zanim pójdą na piwo ze znajomymi to muszą ich przeciągnąć po Zachęcie. Jestem z tych, którzy uśmiechają się ze zrozumieniem do każdej pracy nawiązującej do Malewicza. Widzicie?

Ale miało być nie o mnie ale o Simple Couples. Pomysł Lary Favaretto: wirujące szczotki, jak z myjni samochodowej. Tylko, że innych rozmiarów, innych kolorów, skomponowane w pary, trójkąty, grupy albo samotne, na tle stalowych płyt. Pokolorowały mi cały dzień.

Nie wiem, co artystka miała na myśli ale mam nadzieję, że nic. Lubię artystów, którzy bawią się sztuką. Lubię bawić się oglądaniem ich prac. Zachwyt, zaangażowanie, refleksja to nudne, stare ciotki albo… albo piąta filiżanka earl graya. Najlepsze rzeczy są tak piękne i tak wspaniałe jak pierwszy zestaw klocków lego.

A to wszystko w galerii trzy minut od mojego mieszkania, o której zresztą opowiem wkrótce.

Avey Tare i Kria Brekkan. On z Animal Collective, ona z Múm. Małżeństwo!

Nagrali płytę, nie pamiętam tytułu. Płyty nie da się słuchać, państwo młodzi postanowili wszystkie nagrane kawałki opublikować w wersjach „od tyłu”, niektóre dodatkowo niemiłosiernie porozciągać. Ale jeśli odwróci się ich awangardowe zabiegi można usłyszeć coś takiego, jak na filmie od końca trzeciej minuty.

Mnie to hipnotyzuje. Dla innych to pewnie granica słuchalności.

Wiecie co? Chrzanić innych.